Naskórek
Powierzchowna warstwa skóry zwana naskórkiem jest narażona na stałe działanie czynników zewnętrznych. Ciągłe złuszczanie naskórka musi być szybko regenerowane. Dzieje się to dzięki stałemu podziałowi komórek warstwy podstawnej. Jest ona najgłębiej położoną warstwą i jest oddzielona od skóry właściwej błoną podstawną. Falisty jej brzeg jest spowodowany wpuklaniem do naskórka brodawek skóry właściwej. Taki układ zapobiega mechanicznemu oddzielaniu naskórka od skóry właściwej oraz zwiększa powierzchnię kontaktu tych warstw, co ma znaczenie w przenikaniu substancji odżywczych do pozbawionego naczyń krwionośnych naskórka. Komórki warstwy podstawnej charakteryzuje żywa przemiana materii i zdolność podziału. Dzieląc się komórki zmuszone są do przesuwania na zewnątrz to znaczy do warstwy kolczystej. Procesy przemiany materii w tej ostatniej aczkolwiek obecne, nie są tak żywe jak w komórkach podstawnych. Zagęszczenie cytoplazmy powoduje kurczenie się komórek, przez co nie przylegają one ściśle do siebie, tworząc układ szczelin i charakterystycznych wypustek, którymi łączą się ze sobą. W obrazie mikroskopowym wypustki te wyglądają jak kolce.
Budowa skóry .